Het begint stilaan verdacht te worden. Zet ergens ter wereld een Argentijnse hockeytopper op een vliegtuig richting Europa en de kans lijkt behoorlijk groot dat die vroeg of laat op de Noorderlaan 25 belandt. Tommy Santiago, Leandro Tollini, Juan Saladino, Felipe Oleastro, Agustín Bugallo, Tincho Ferreiro, Maico Casella… ze gingen hen al voor. En dit seizoen krijgt onze Argentijnse connectie er opnieuw twee straffe namen bij: Vicky Granatto en Poy Toccalino.
Voor Vicky is het een blij weerzien. Negen jaar na haar eerste Belgische avontuur bij Gantoise vindt ze opnieuw de weg naar Gent. Voor Poy is het dan weer een echte primera vez: haar eerste seizoen bij Gantoise, klaar om te ontdekken wat dat lichtblauw-witte verhaal nu precies zo bijzonder maakt.
Stillekesaan lijkt er zich hier zowaar een kleine Argentijnse enclave te vormen. En die beperkt zich niet langer tot onze eerste ploegen. Ook in onze jeugdreeksen duikt inmiddels Argentijns bloed op. Maak kennis met “Cielo” Marisol De Witte, amper vier jaar jong en kleindochtertje van de familie achter Sabor a Buenos Aires, het heerlijke empanada-adres op de Vrijdagmarkt. We voorspellen niets, maar met zo’n naam en zulke roots houden onze coaches haar veiligheidshalve toch maar in de gaten.
En alsof we nog meer bewijs nodig hadden van onze mysterieuze aantrekkingskracht op Argentijnen: deze zomer kwam de familie van Lucas Martinez naar België en wat was één van hun eerste bestemmingen? Jawel, Noorderlaan 25. Eerst even langs Gantoise, daarna pas door naar Waver. Kijk, sommige mensen begrijpen gewoon hoe je prioriteiten stelt.
Wat het precies is? Onze kleuren? De Gforce? De Gentse gezelligheid? De infrastructuur? Of zit er iets bijzonders in het water aan de Noorderlaan? We laten het graag in het midden. Maar bij Vicky weten we alvast waarom ze met plezier terugkeerde.
Toen ze negen jaar geleden voor het eerst naar België kwam, zette ze haar eerste stappen bij Gantoise. Alleen treft ze vandaag naar eigen zeggen een compleet andere club aan. Een veel grotere Gantoise, die enorm gegroeid is, veel gewonnen heeft en volgens haar vandaag tot de internationale hockeytop behoort. Ook het Belgische hockey zelf maakte in die periode een enorme sprong. De winnaarsmentaliteit en de constante drang om beter te worden, spreken haar bijzonder aan.
En er was natuurlijk nog iemand die een aardig handje hielp om haar opnieuw richting Gent te lokken: Kevan Demartinis. Vicky werkte eerder met hem en steekt haar bewondering niet onder stoelen of banken. Ze noemt hem één van de beste coaches ter wereld en voelde dat ze onder zijn leiding enorm groeide als speelster. De kans om opnieuw samen te werken? Moeilijk te weerstaan.
Dat een speelster met haar ervaring nog steeds naar Gent komt om bij te leren, zegt misschien nog het meest. Vicky speelde in verschillende landen, maakte kennis met uiteenlopende hockeyculturen en werd wereldkampioene met Argentinië. Toch blijft vooral het tactische karakter van de Belgische competitie haar prikkelen: andere systemen leren lezen, wedstrijden beter interpreteren en zichzelf blijven ontwikkelen. De honger is duidelijk nog niet gestild.
Misschien verklaart dat meteen waarom die Argentijnse connectie zo goed werkt. Want achter de flair, passie en technische klasse zit iets wat bij Gantoise bijzonder vertrouwd aanvoelt: willen winnen, willen groeien en nooit stoppen met leren.
En dus hebben we er opnieuw twee bij. Vicky, die na negen jaar terugkeert naar de plek waar haar Belgische avontuur ooit begon. Poy, die aan haar allereerste Gentse hoofdstuk begint. Twee Argentijnse toppers, twee verschillende verhalen, maar voortaan allebei in het lichtblauw-wit.
Van Buenos Aires naar Gent. Van Las Leonas naar onze Gantoise-familie. Van Santiago, Tollini, Bugallo, Ferreiro, Oleastro, Saladino en Casella tot Granatto en Toccalino… de Argentijnse lijn door onze club wordt almaar langer.
En ergens huppelt ondertussen een vierjarige Cielo rond.
We zeggen maar iets.
¡Bienvenida, Poy. Bienvenida de nuevo, Vicky!
Poy, welkom bij de Gantoise-familie. Vicky, welkom terug thuis.
En iets zegt ons dat de Argentijnse connectie nog lang niet aan haar laatste hoofdstuk toe is…
